Zamiast kwiatów
Dam ci bukiet wierszy
Przewiązany wstążkami
Wiosennego słońca
W którym leniwie
Wygrzewają się przebiśniegi
Drżące łany
Rymowanych wersów i strofek
Jak pola stokrotek

W onomatopei konwalii
Usłyszysz jak bije
Zakochane serce

„za pośrednictwem”

kiedy już sam nie będę potrafił
w pniu wyryję modlitwę

drzewa mają oczy
zawsze zwrócone do nieba

starsi mężczyźni

zaglądają do garnków
ukradkiem
w których gotują kobiety
miłość

znowu kapuśniak
wyparowuje
zrzędzą niezadowoleni
nieznośnie

bezmiar wzlotów i upadków
światła odbitego od marzeń
na krawędzi fioletu
sercem i duszą
tęsknota za rock’n’rollem

niewinni czarodzieje
biedni jak cholera
grają wciąż
zakazane piosenki

nie do kotleta

wesołe wino
czerwieni się uśmiechem
od ucha do ucha
morda się rumieni

usta jak studnia
bez dna zachłanne
wysysają wszystko
co w dzikich różach
ukryte

wytrawnie

gdy wrócę
zanurzymy się w nieokrzesanych myślach
rozdrapiemy kilka starych ran
na zgodę
zapuszczę dłoń
w płowość twoich włosów
i uczeszę cię
w wiersze pierwszej świeżości

dotkniesz mojej zmarszczki na czole
w której płyną tęsknoty
wypłaczemy kilka chwil

potem znów będziesz sobą
a ja sobą

Ed najczęściej wieczorami
Między wersami chadza
Kiedy zapadnie już zmrok
I przestają kręcić się ciuciubabki
Przemyka wtedy między strofami
Lekko na palcach jak słoń po linie

Najchętniej wypiłby toast
Za trafny tytuł
Za metaforę
I innych kilka ważnych powodów

Wypiłby, – lecz ciężko jest
Stuknąć się z lustrem
Bo tamto nigdy nie wznosi toastów

Przemyka, więc między wersami
Przecieka słowami

Nasiąka wierszami

jest dzień
i gitara
sześć strun
każda gotowa
wyśpiewać marzenie

jest noc
i świece
siedem ramion
płonących miłością
każde dla ciebie

między nocą a dniem
gitarą a świecą

jest więź

dziś na harfie z pajęczyny
chciała zagrać wprawkę mucha
przycupnęła
by nastroić kilka strun
wytężyła słuch
i dotknęła lepkich nici
zabzyczała podniecona
- to dopiero będzie koncert
przyjdą wszyscy z okolicy
będą mnie podziwiać

przyszedł pająk
z drwiącą miną
łypnął okiem
szepnął:
-jestem głuchy, ale zagraj
jeszcze

po kolacji
powachlował się skrzydłami

muchy

W moim mieście jest dzielnica
W której zawsze świeci słońce
Nikt nie chadza po ulicach
Nie ma nawet krztyny cienia
By się schować przed mordercą

Zbrodniarz wprawdzie płatnym jest
Lecz nie do wynajęcia
Wszyscy wiedzą - kim ów człowiek
I nie szuka go policja
Jeśli ktoś to tylko trup
Bo ofiary jak wiadomo
Powracają do miejsc zbrodni

On wciąż drwi z ludzkiego życia
Gdy go spytać o powody
Wzrusza ramionami i chichocze

Stanąć chcę na jego drodze
Nie przeszkodzić
Ale skłonić karnie głowę
Kiedy nic się nie da zrobić
Pójdę za nim - koniec
 

życiu rzadko potrzebne jest zapomniane już wczoraj
nawet jaskrawe dziś uwiera go w pięty
niepohamowaną siłą pędzi w mgliste jutro

dopóki mu się nie znudzimy
wplątani w wir
płyniemy

wtulony w ramiona kwitnącej jabłoni
ocieram uronioną łzę
cierpką chęć do życia

wiosna ma smak niedojrzałego wina
zbyt wiele w niej butelek
posianych toastów
w potłuczonych tulipanach
budzi się szyderczy śmiech

głową w górę w dół
jeszcze jeden haust
i na przód
uciec z księżycowego miasta

w jednym takcie
od płaczu do śmiechu
obudzić duszę dziecka
radosnym uniesieniem
póki słońce świeci
zerwać z pajęczyną szaloną

głowę w górę
…i na przód

zabłąkana ręka w gęstwinie nocy
w korytarzu snu szukająca klamki
zbudzona nagle
blaskiem światła odbitego w lustrze

zmrużone ociężałe oczy
i nieogolona wczorajsza twarz
straszyły lustro
pożółkłym oddechem zębów

to był znów szybki
nieproroczy sen o błogości

nogi leniwie powlokły tą samą drogą
w znanym na pamięć kierunku

została tylko matka nadzieja
ona wie że wrócą po złudzenia

Tęsknię za cieniem jabłoni
kiedy gałęzie uginały się od owoców
rumianą skórką lśniły jabłka
uśmiechając się jak dziewczęta
wyciągałem do nich ręce
otwierałem zachłannie usta
do wyśnionego pocałunku
a wiatr szumiał w konarach
melodią znaną tylko sobie
tańcząc z warkoczami dziewcząt
a jabłka uśmiechały się kusząco

dziś gałęzie posiwiały
jabłka widuję tylko na straganie
w nostalgicznej zadumie
jak pomarszczona Ewa

gdzie podziały się piaskownice
które stawiały piaskowe babki
chłopcom zauroczonym na ich widok

gdzie są huczne dyskoteki
które melodią kołysały dziewczęta
chłopcom podnieconym w objęciach

gdzie podziali się chłopcy

w czterech kątach życia
budują nowe piaskownice
wieczorami zagłuszają chrapaniem
melodie płynące
już tylko w ich sercach

zauroczeni błogosławionym snem
już tylko śnią o objęciach

jesień rozsypała
mozaiką liście
w ogrodzie

zima zmrożonym oddechem
zaskrzypiała
pomalowała
cienkim szronem
jesienną alejkę
nie mogłem się nadziwić
pożółkłym matowym witrażom

w jakie ramy
okolę
zapamiętane obrazy

to nic że nie lubisz Abby
zamknij oczy
tańcz ze mną tańcz

to nic że nie lubisz Abby
zamknij oczy i tańcz
uniesiesz się
w rozkloszowanej sukni

to nic że nie lubisz Abby
zamknij oczy
tańcz w rytmie naszych serc
jeszcze możesz zostać
królową tańca 

tańcz ze mną tańcz

                                                                       Chciałbym pisać dobrze wiersze 
                                                     Ale talentu totalnie mi brak. 
                                                     Mimo wszystko, bardzo się cieszę, 
                                                     Nawet, gdy zamiar wyjdzie wspak.

Mocno męczy chęć pisania
Bym się myślą nie udusił.
Dorwać chciałbym tego drania,
Co mnie do poezji skusił.

Żeby usiąść, wiersz napisać,
Znaleźć temat, co poruszy,
Nie wystarczą chęć i długopis
Trzeba iskry, co rozpali w duszy.

Siedzę czasem długie chwile,
Przygryzając kłem ołówek.
Co napisać, aby było miłe?
I trafiło do większości główek.

Gorliwie w myślach swych wertuję
Nieudolnie kreślę słowa na papierze
Odpowiednich środków poszukuję,
Zanim wersom je powierzę.

Jak i kiedy użyć epitetu?
Porównania czy przenośni?
By nie pisać jakiś bzdetów,
By czytelnik się nie złościł.

Czuwać, by nie zgubić rytmu,
Zmysły wzruszyć i wzbogacić.
Pisać biały czy też użyć rymów,
Aby sensu wiersz nie stracił?

Nie tak prosto być poetą,
Bo to dar jest dla niektórych,
Łatwiej zostać dusz włóczęgą,
Niż się wspinać na poezji góry.

Jednak dręczy chęć pisania,
By się myśl nie udusiła.
Choćby była to i grafomania,
Będzie to, zabawa bardzo miła.

wielka szczerość
wypasiona
za pieniądze snobów
nie trzyma się savoir – vivre ‘u

nie wstydzę się
pokonać mur
marzeniem jak bumerang
ultrafioletem
przeniknąć wyżej
niż gwiazdy

po ciemnej stronie
chcę żyć bez strachu

zimna blada miska
zastygniętymi nogami
w dworcowej jadłodajni
rozdygotała się tykaniem
ściennego zegara

gorący czerwony kubek
barszczu nerwowego
w przeciągu czasu
wspinających dreszczy
pity na peronie

nagły pisk żelaza
intercity znikąd
do nie wiadomo
wypełnił uszy aż do dna

oczy nie chciały już odwrócić głowy
gdzie gapili się gapie

ot tak od niechcenia
w sobie wrodzonym lenistwie
poluzowałem zatwardziałe palce
upuszczając szpilkę

melancholijnie przeniosłem
wzrok na spadający łepek
ześlizgując się na czubek ostrza
poczułem ból
w poszukującej drogi
stopie

Ponoć na frasunek
Dobry jest i trunek.
Wolę pocałunek,
Niż gorzki piołunek.

Gdy mnie stres dopada
Nie chce mi się gadać,
Wtedy sobie siadam,
Słoik dżemu zjadam.

Jak biorą smuteczki,
To wyciągam z teczki
I czytam fraszeczki,
Pijąc piwko z beczki.

By nie mieć kłopotów,
Szukam wciąż sposobów,
Często na obłoku,
Rzadko w miejskim tłoku.

Jak mnie złapie zmora,
Szukam amatora,
Aby do wieczora,
Pokonać potwora.

Moje, więc problemy
Spać szybko kładziemy.
Z żoną się śmiejemy,
Gdy je rozwiążemy.

Nie pytaj, więc czemu?
Jest w moim życzeniu,
Aby bez problemów,
Mijał dzień każdemu!

wydrzeć z wiatru siłę głosu
procą celną świszcząc za horyzont
korkociągiem odwirować liście
spod konarów okradzionych drzew
uchylić kilka rondli kapeluszy
i polizać po łysinie kilka kapuścianych głów
powachlować drzwiami na wpółotwartymi
trzasnąć o futrynę szczęścia
i posłuchać drżenia wystraszonych szyb
zatańczyć oberka z tumanami kurzu
i z wróblami zabawić się w berka
zaliczyć kilka obrotów na karuzeli wiatraka
a ze strachem polnym wystraszyć robaka
odsapnąć chwilę w krecich labiryntach
by wystrzelić uśmiechem w obłoki
i już nie wracać latawcem tą samą trajektorią

To, co dla oka niewidzialne,
Zamknięte lontem dynamitu,
Rozsadza pomysłów kopalnie,
Kradnie diamenty bez limitu.

To, co dla ucha niesłyszalne,
Otwarte pętlą szubienicy,
Zaciska iskierki werbalne,
Rozsiewa ziarnem jadowitym.

To, co dla serca niebanalne,
Ukryte, przed zadaniem rany.
Miłości szczyptą osiągalne,
Okruchem szczęścia niezbadanym.

nadpobudliwe palce mam
zakazany owoc
lubieżnie dotykać nimi chcę
stukać w klawisze
czarno białe
nienastrojonego fortepianu

wylać na płótno kilka farb
i rozmasować je kciukami
ze wskazującym jak z kompasem
obierać ścieżki
środkowemu dam odpocząć dziś
za nim zacznie stać na baczność
serdeczny schowam
lub jak dzikiej gęsi
założę mu obrączkę
a tym małym niepozornym
podrapię się po myślach
i nigdy nie pozwolę
by pukał mnie po czole

kiedy zbiorę je wszystkie
do kupy razem
będę bił brawo
jak publiczności błazen

nadpobudliwe palce mam
zakazany owoc
obrać nimi chcę ze skóry

stanąłem na progu powieki
zatrzymując piersią rozpędzony sen
przytuliłem zmarszczoną poduszkę do skroni
gładząc wierzchem dłoni
niewidzialne kanty koszmaru

ucieszą się ręce
gdy z kącików ust
odsunie się mara

pokryta infrastrukturą popiołu
paleta malarza
zapomniała o cnocie płótna
pomiędzy czernią a bielą
ludzie w kolejkach stoją
po wszystkie odcienie szarości
od brudnej bieli po bladą czerń
snuje się epileptyczny smog

gdy z wnętrza zasłony dymnej
obudzi mnie kaszel słowika
przytulę się do masztu latarni
odpłynę drogą mleczną
na skraj czarnej dziury
by uchwycić ostatni blask
odlatującego warkocza komety

Zatańcz ze mną, zatańcz tango,
Pląs miłości – z przytulaniem,
Taniec nasz na pożądanie,
Chcę zatańczyć go z powagą.

W mętnej niekończącej się zabawie,
Chodź, poprowadzę cię po trawie.
Rankiem rozbudzimy krople rosy,
Słońcu obmyjemy senne oczy.
Wszystkim ptakom rozpostrzemy pióra,
Potem chwilę odpoczniemy w chmurach.

Zatańcz ze mną, zatańcz tango,
Pląs miłości – z przytulaniem,
Taniec nasz na pożądanie,
Chcę zatańczyć go z powagą.

Wiem, że to nie czas na pożegnanie,
Zatańcz ze mną jeszcze na polanie,
Dotrzymaj kroku w tym tańcu słodkim,
Pośród topól i dębów wysokich.
Zatańczmy niech zawiruje nam świat,
Niech jeszcze raz włosy rozwieje wiatr.

Zatańcz ze mną, zatańcz tango,
Pląs miłości – z przytulaniem,
Taniec nasz na pożądanie,
Chcę zatańczyć go z powagą.

Gdy księżyc niebo utka gwiazdami,
Jeszcze raz musnąć chcę cię ustami.
Na twym policzku poczuć smak malin,
Jeszcze raz opleść ramieniem w talii.
Porwać do tanga ostatnim tchnieniem,
By móc wspominać je z rozrzewnieniem.

Zatańcz ze mną, zatańcz tango,
Pląs miłości – z przytulaniem,
Taniec przed dnia pożegnaniem,
Nim zaśniemy razem nago.

Mijają cię szybkie dni,
Biegnąc do historii drzwi.
A ty wciąż na skrzydłach lot,
Do przodu nigdy w tył zwrot.

Na naciągniętej gumie
Nerwowo trzymasz uśmiech.
Aureolę pogardy
Zakładasz od parady.

Łokcie w ruch, sierpowym cios,
Dumą zakrwawiony nos.
Co dzień tańczysz na linie,
Zwycięstwa topisz w winie.

Egoizm to życia styl,
W którym najchętniej byś żył.
Prawda i miłość to grzech.
Potrafisz zliczyć do trzech.

Z mamony ustawiasz mur,
Wokół spazmatyczny chór.
Klaka i najtańszy blichtr
Mają zawieźć cię na szczyt.

Dni zezowatej glorii
Odejdą do historii
I już, nie będzie jutra.
Zostaniesz ty i lustra.

PO WIZYCIE NA PORTALU POEZJA POLSKA

gdyby słowa mogły stać się ciałem
ale żadnej w was charyzmy poeci chałturnicy
nie przymieracie za kawałek chleba

szponami wbity w sufit chmury
zwisam tęsknotą w dół
patrząc na rozsypane okruchy alfabetów

gdyby słowa stały się ciałem
pachnącym świeżym bochnem
umarłbym od przejedzenia metaforą

rozpłynę się resztką niedojedzonego słowa
w ustach żądnych namiętności grafomanów

zostanę kolcem cierniem drzazgą
bo albo wy albo ja nic nie rozumiem

Zeszytem pokreślonym, nerwowo zapisanym?
Wymiętym słowem, gazety makulaturowej?
Resztką tapet oberwanych ze zmurszałej ściany?
Strzępem papieru z szarej rolki toaletowej?

Nożem rzeźnika, straszącym niewinną owieczkę?
W ogrodzie róż i stokrotek, zardzewiałą kosą?
Kroplą goryczy, zatruwającą wina beczkę?
Złamanym piórem, bazgrzącym atramentu rosą?

Warczeniem obudzonego ze snu psa wściekłego?
Krakaniem czarnej, znienawidzonej, nocnej wrony?
Rykiem słonia dla melomana operowego?
Wrzaskiem niemego, urojeniami zachwaszczone? 

                                                                                                          Przepraszam Cię Poezjo

w zapomnianych miasteczkach
opadły tynki z serc
nikt nie wyłoży grosza
na szczere pokrzepienie

deszczowe ptaki
snują się zaplutymi ulicami
obmywając rany na sumieniu
w kolejnych toastach
brzęczących musztardówek

spod rynny na deszcz
w skrzydłach niosą serca
by fałszywą łzą obmyć
roztrwonioną młodość

deszczowe ptaki
wzbijają się niedoścignione
ponad obłokami dymu z papierosów
by potykając się zaplutymi ulicami
nie wracać do gniazd

zamiast pąsowego kwiatu
kolec róży między nami
o jakieś bla bla bla
dziwna ta nasza róża
ty czujesz się niedowartościowana
a ja o miłości piszę godzinami słów
znowu obrywasz zazdrości kolec
rysujesz nim tak od niechcenia
kontur serca na mej duszy
chociaż Amor nie żałuje strzał
to przepraszać muszę znowu łzami
niech już opadną wszystkie ciernie

zanurzymy białe kielichy róż
w pąsowych kroplach miłości

a gdy tak siedzisz przy mnie wieczorami

krople twoich słów spadają na mnie
ogród serca nie może nasycić się nimi
chłonie każdą barwę głosu
snującą się nitkami babiego lata

a gdy tak siedzisz przy mnie wieczorami

milczenie twoje ogrzewa flirtownymi oczami
rzeki żył wzbierają do powodzi
zatapiam się w twoim spojrzeniu
spływam jednym oddechem na dno

i gdy tak siedzisz przy mnie wieczorami

noc nie jest czarniejsza od piekła
gwiazdy są jak rozsiane ziarna słońca
księżyc zawstydzony ukrył się za sierpem
a ja znajduję ukojenie w pocałunkach twoich rzęs

rozpościerają się łagodną wyobraźnią
płyną lekko i zwiewnie
majestatycznymi żaglowcami
płynę z nimi marzeniami
lecą delikatnym kluczem ptaków
szeroko rozpostartymi
pierzastymi obłokami
lecę z nimi pragnieniami
gromadzą się gęstwiną jeżynowych krzewów
opadając pojedynczo
kroplami cierpkich jagód
kryję się pod parasolem wiary
odchodzą bezszelestnym mrugnięciem powieki
w akordach ciszy
poplątanymi sznurówkami
tańczę w parze z nadzieją

przemieliłem swoje życie
przez maszynę pracoholizmu
rozdrobniłem
benedyktyńską dokładnością
na sekundy tęsknot
niedoścignione chwile wytchnień
malowane kolorami odpoczynku
chwilami tylko trzymam ręce w kieszeni
a zmysły karmię ponad chmurami
i już wiem
że nie zaznam odpoczynku
bo to taniec z białą damą

w miejscu gdzie lazur nieba
przytula do siebie turkusowe morze
wschodzi iskrami miłości słońce bursztynowe
bursztyn złoci się w tle lazuru
gdy turkus głaszcze go falami

srebrzystobiałe góry chmur płyną
kołyszą bursztyn na tle lazuru
i przeglądają się w turkusowym lustrze
a turkus głaszcze falami lazur
jakby chciał odgonić srebrzystobiały ciężar
i nasycić się bursztynem

bursztyn wszedł na złocisty piach
i kroczy pośród tęsknoty plaży
turkus głaszcze stopy bursztynowe
a lazur zaplata mu złociste warkocze

lazur przytula do siebie turkus
a turkus nadal głaszcze melancholią fal
bursztyn pochylił swe warkocze
zatopił je w szkarłacie horyzontu
i pocałunku na dobranoc

Zwracam się wprost do Ciebie Panie,
Gdyż mam osobliwe zapotrzebowanie.
Powiem wprost i szczerze,
I bardzo głęboko w to wierzę,
Że zwracam się do odpowiedniej osoby,
Bo tylko Ty możesz to zrobić.
Choć wiem, że dałeś nam wolną wolę
I każdy ma do popisu pole,
To mam do Ciebie szczególne zamówienie:
Na miłość, szczerość i przebaczenie.
Siedzisz u góry na tronie w niebie
I widzisz, że nie jeden człowiek w potrzebie.
Panie, masz ku temu predyspozycje
By wydać tu i tam dyspozycje.
Wystarczy, że pociągniesz za sznurki
A wszelkie łaski potoczą się z górki
Zwracam się, więc do Ciebie, Panie.
Po cichutku, gdyż donośne wołanie
Wielu ludziom już zdarło
Od rozpaczliwego krzyku gardło.
Szepczę Panie bardzo nieśmiało
I skromnie myślę, aby Ci się zechciało.
Miłość i szczerość mógłbyś pobudzić,
To wielki dar byłby dla ludzi,
A przebaczenie za wszelkie winy,
Popłynęłoby z serc jak lawiny.
Przy tym, trosk wielu Panie,
Pozbyłbyś się, jak na zawołanie
A ludziom ułatwiłbyś znacznie życie.
Tak sobie o tym marzę skrycie
I wszystko mi jedno, w jakim kraju,
Przez chwilę chciałby się poczuć jak w raju.
Panie, masz, więc we mnie sprzymierzeńca,
By zamówienie zrealizować do końca.

Pociągiem życia podróżujemy,
Na różnych stacjach przystajemy.
Ludzie wsiadają i wysiadają
Do naszego przedziału zaglądają.
Na kilka chwil się przysiadają
Lub na dłużej z nami zostają.
A pociąg po szynach się toczy,
Od święta i dzień roboczy.
Toczy się pociąg przez życie,
Stanie na stacji „Pożalmy się skrycie”
I rusza w podróż przez szarość dnia.
Stanie, gdy będzie pora odpowiednia
Na stacji „Radujmy się otwarcie”,
By ruszyć na nowych dróg przetarcie.
Jedziemy a z nami nie jeden gość.
A tu wyłania się stacja „Samotność”,
Nie chcemy tu gościć zbyt długo,
Tu dzień wyznaczony szarugą.
I pociąg toczy się od nowa,
Jak po niebie gwiezdna Supernowa.
Zwalnia to znów się rozpędza,
Mijając stacje „Bogactwo” i „Nędza”.
I toczy się, toczy przez życie,
Raz masz nie dobór a raz nadużycie,
Raz da nam smutek a raz rozśmieszy,
Ciągnie wagony i ciągle się spieszy.
To na dół, to w górę, po łuku i wprost,
Przez „Żal” i „Miłość”, i krajobraz trosk.
Na każdej stacji bilety rozdaje,
Na kolejnych dni dróg rozstaje.
Koleje losów, jak zwrotnice zmienia,
By zrobić rachunek sumienia
Na naszej stacji „Życia koniec”.
Odczepią wagonik na ustronie
I znowu się pociąg potoczy
W święta i dzień roboczy.

Ja do Pani na śniadanie
Dzisiaj przyjdę z flirtowaniem.
Bukiet pocałunków złożę w progu
A na talerz serce miast twarogu.
W oczy śmiało będę zerkać,
Aż nie zacznie Pani ćwierkać,
Swą etiudę o poranku,
O szlachetnym Swoim wianku.
O czystości mych zamiarów
Pragniesz myśleć bez morałów.
A na deser proszę Pani,
Płatki róż przy fortepianie,
Kilka nutek mlecznej drogi,
By się wprawić w nastrój błogi.
Noc czas zamknąć w czarnej kawie.
Niechaj dziś się dziwi gawiedź,
Że u Pani, proszę Pani,
Serce łatwo można zranić.
Bo w tej, poetyckiej duszy
Tylko piękno może wzruszyć.
Kto nie może tego pojąć,
Nie jest godzien nóg twych objąć.
Resztę osłonimy mgiełką tajemnicy,
Aby gawiedź, proszę Pani z okolicy
Jeszcze bardziej się dziwiła,
Żeby Pani, właśnie Pani zazdrościła.
A ja będę opowiadał w okolicach
O skromności Twego lica.
O Twym sercu szczerozłotym
I pogardzie dla miernoty.
Czas zakończyć flirtowanie,
Więc całuję dłoń na pożegnanie.
Z myślą, że do Pani jeszcze zajrzę
I melancholie Twą rozjaśnię.

krążą myśli po głowie
wirują pojedynczo
lub stadem ptaków kolorowych
szybują w aerodynamicznych bolidach
pokonują barwne przestrzenie
między szarymi komórkami
wznoszą się wysoko
ponad wszelkimi pułapami
by zacząć nurkować
w otchłań niezdobytą
zmęczone przysiadają
na gałązkach krzewów nerwowych
muskając je delikatnie ostrym dziobem
rozbudzają zamyślone pąki róż
nasycone eliksirem
gotowe do dalszej drogi
pojedynczymi wzbijają się wersami
tworzą liczne klucze wierszy

chodź i przytul mnie
bo moja miłość zmarzła
powiało chłodem
od bieguna aż po równik
przytul się ciepłym szeptem
popieść moje ucho czułym słowem
moje zepsute myśli
weź w delikatne dłonie
zrób z nich jaskółkę
i wypuść niech odlecą z wiatrem
na moich oczach
wymaluj szminką uśmiech
bym mógł cieszyć się podwójnie
i zatańczyć rytualny taniec godowy
uderz sercem o serce moje
jak życiodajnym krzesiwem
zabłysną iskry
jak gwiazdy nocą ciemną
blady księżyc obleje się rumieńcem
a Romeo i Julia przy nas zbledną